اردوگاه آشویتس؛ نماد توحش نازی ها

به گزارش آی تی گپ، اما براساس همین اندک شواهد موجود و روایت شاهدان و بازماندگان آنجا، در اینکه تعداد کشته ها بسیار زیاد بود و اکثریت شان یهودی بودند تردیدی وجود ندارد. برآورد می نمایند که حداقل چندصدهزار نفر در آشویتس مُرده باشند.

اردوگاه آشویتس؛ نماد توحش نازی ها

مرتضی میرحسینی| آشویتس یکی از مشهورترین نماد های توحش نازی هاست. هرچند این اردوگاه نه در خاک آلمان که جایی در جنوب لهستان نزدیک شهری به همین نام واقع شده است (آلمانی ها و لهستانی ها واژه آشویتس را متفاوت با یکدیگر تلفظ می نمایند).

تا قبل از 1939 یکی از پادگان های ارتش لهستان محسوب می شد، اما بعد از اشغال این کشور، اداره آن به دست نازی ها افتاد.

آن ها هم زیرنظر سازمان اس اس این اردوگاه را توسعه دادند و از چنین روز هایی در ژوئن 1940 به بعد برای مقاصد خودشان به کار گرفتند. در شروع فقط بعضی مخالفان حزب نازی و معترضان به اشغال لهستان را در آن نگه می داشتند، سپس گروه گروه اسرای جنگی را به آنجا بردند و بعدتر هم عده زیادی غیرنظامی - مرد و زن - را برای بیگاری به آنجا منتقل کردند.

ناگفته نماند که قبل از سرانجام جنگ، بعد از اینکه شکست آلمان قطعی شد، افسران اس اس تقریبا همه اسناد و مدارک مربوط به این اردوگاه را سوزاندند و از بین بردند و از این رو درباره تعداد دقیق کسانی که به این اردوگاه برده و در آن کشته شدند و نیز دین و ملیت آنان نمی توان با قاطعیت صحبت کرد.

اما براساس همین اندک شواهد موجود و روایت شاهدان و بازماندگان آنجا، در اینکه تعداد کشته ها بسیار زیاد بود و اکثریت شان یهودی بودند تردیدی وجود ندارد. برآورد می نمایند که حداقل چندصدهزار نفر در آشویتس مُرده باشند. بسیاری را همان بدو ورود، خود نازی ها کشتند، چون ضعیف به نظر می رسیدند و به درد کار کردن نمی خوردند.

دیگران هم یا در اتاق گاز، یا بر اثر بیماری و گرسنگی و کار در شرایط سخت جان باختند (طبق یکی از گزارش های موجود در سایت خبری دویچه وله از هر قطاری که به آشویتس می رسید فقط 15 تا 20 درصد اسیران را برای کار زنده می گذاشتند.

اما آنان که به زندگی محکوم شده بودند معمولا بیشتر از سه ماه دوام نمی آوردند. شرایط وحشتناک کار که روزانه تا 15 ساعت طول می کشید، یا سرما و گرسنگی و بیماری، خیلی زود آنان را از پای درمی آورد).

عده ای هم که سالم تر و قوی تر بودند موش آزمایشگاهی نازی ها شدند. همه آن ها هم مردند. آشویتس را نیرو های شوروی آزاد کردند و همان ها هم بودند که چندی بعد به اولین روایت ها از این اردوگاه شکل دادند. سربازان شوروی که بیشترشان جوانانی کم سن و سال بودند از دیدن بازماندگان اردوگاه مبهوت شدند.

آنان لباس سربازی پوشیده و چندهزار کیلومتر از خانه و شهرشان دور شده بودند و بیشترشان احساس مرد بودن داشتند، اما برای دیدن آشویتس، برای مواجهه مستقیم با این گوشه تاریک از زندگی بشر آماده نبودند.

شاید هیچ تجربه ای نمی توانست آنان را برای مواجهه با چنین چیزی آماده کند. پریمو لوی یکی از مشهورترین بازماندگان آشویتس که هنگام ورود سربازان ارتش شوروی - به خاطر تب شدید ناشی از مخملک - در بیمارستان اردوگاه بستری بود، می گوید آن سربازان با نگاهی عجیب و تاحدی خجالت زده به اجسادی که آنجا رها شده بودند و به چند نفری از ما که هنوز زنده بودیم، نگاه می کردند؛ نه سلامی از آنان شنیدیم و نه لبخندی روی لب شان دیدیم.

به نظرم هم به ما حس ترحم داشتند و هم اینکه احساس گناه می کردند؛ احساس گناه از اینکه اصلا چرا چنین جنایتی رخ داده است.

منبع: فرادید
انتشار: 15 تیر 1400 بروزرسانی: 15 تیر 1400 گردآورنده: itgap.ir شناسه مطلب: 1787

به "اردوگاه آشویتس؛ نماد توحش نازی ها" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "اردوگاه آشویتس؛ نماد توحش نازی ها"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید